?

Log in

No account? Create an account
  Journal   Friends   Calendar   User Info   Memories
 

юля's Journal

5th February, 2006. 12:51 pm.

Сіжу слухаю дзіцячыя песні і не разумею..... Як на гэтых словах магло вырасці такое... э .... ніякае пакаленьне! Гэта пра тых каму зараз 23-27 год.
"Но ты человек - ты и сильный и смелый,
Своими руками судьбу свою делай.
Иди против ветра на месте не стой,
Пойми, не бывает дороги простой! "

Няужо тыя, хто глядзели ў свой час электроника , гардэмаринов и мушкитеров, не покидай, питэра пэна, гостью из будущего і шмат яшэ якіх класных фільмау і мульцікаў могуць жыць настолькі абыякава. Нават свае ўласнае жыцьце з большага турбуе маіх аднагодак вельмі мала. Чаму людзі так легка ламаюцца, робяцца баязлівымі і.... як мертвымі? Здаецца жыве чалавек, працуе, мае сямью і сяброў, разважае пра палітыку і спорт, але ўважліва паглядзішь і бачна што чалавек та і ня жыве даўно. Няма у ім жыцця.... Няма у іх пакутаў, але няма і шчасьця. Яны не ўмеюць любіць і ненавідзець. Такі чалавек ніколі не выйдзе на вуліцу і не крыкне "ДОСЫЦЬ УЖО!!!!"
Такая спакуса падзяліць людзей на МЫ і ЯНЫ. Бо здаецца што я не магу мець нічога агульнага з раслінаю каля песочніцы, якая бруднымі пальцамі выцірае нос дзіценку са злымі і няшчаснымі вачыма, у якой няма шчасьця у жыцьці і няма гора. Алеж у нас з ёй было адно і тоеж дзяцінства, тыя жа казкі і песьні....
Як так можа быць? :((

Read 1 Note -Make Notes

Back A Day - Forward A Day