юля (julker) wrote,
юля
julker

... Жили книжные дети, незнавшие битв...

Няведаю, з якога фільма гэтая песьня. Называецца “Балада о борьбе”. Аўтар В.Высоцкій.
Першы раз пачула, вырашыла, што напісана яна адмыслова для мяне і пра мяне. Вось такі эгацэнтрызм. Але кнігі я сапраўды “глотала пьянея от строк”. Чытала хутка, шмат і спыніцца не магла пакуль не дачытвала. А потым сьніла сны, у якіх была героем, ратавала сусьвет, дапамагала слабейшым і карала ворагаў.
Мой муж мяне вельмі здзівіў, паведаміўшы, што гэтую песьню лічаць сваім гімнам ралевікі.
...Только в грёзы нельзя насовсем убежать
Краткий век у забав – столько боли вокруг…
Як яны цікава гэтыя радкі спявалі? Час маіх фантазій амаль сыйшоў. Я спадзяюся ён вернецца, але дакладна не хутка. У мяне зараз замест ваярства цемры, якое хоча знішчыць усё жывое, есьць менты са шчытамі ды дубінкамі, якія хочуць выканаць загад ды атрымаць заробак. Замест гоблінаў - бамжы ды алкашы каля ліфта. Замест сусьвету, маючага патрэбу ў маёй абароне – двое дзяцей. Замест адданых паплечнікаў, муж. Замест змаганьня дабра са злом, чужая вайна, у якую я ўляпалася па самыя вушы...
Зараз, я чытаючы фэнтэзі, адпачываю. Ныраю з галавою і адключаюся ад таго, што трэба зарабляць грошы, вырашаць паўсядзённыя праблемы і выкідаць бамжоў з пад’езду. А потым вынырваю. І жыву. І з усім спраўляюся. З гадамі сыходзіць з жыцця рамантыка. Я раблюся ці то салдатам, ці то кампутарам. Перастаю марыць. Напэўна такі кампутарам. Кампутарам, які любіць чытаць...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 21 comments