юля (julker) wrote,
юля
julker

было амаль 8 год таму...

На белым кавалку паперы праяўляюцца дзьве палоскі. Кожная жанчына ўбачыўшы гэтыя палоскі, адчувае нешта сваё. Я адчувала, як кавалак лёду пад рэбрамі вымарожвае мае вантробы і перашкаджае сэрцу працаваць. Холад у пальцах, холад ад шыі і ўніз па спіне... хвалямі...
А мозг ліхаманкава вылічвае тэрміны, прабудоўвае верагоднасныя шляхі. Шукае выйсьця і не знаходзіць яго. Адчайна перабірае варыянты, стварае новыя, адкідае іх...
Потым я, здаецца, ўзгадала, што трэба дыхаць.
Цяміла заўжды хутка, і чым мне пагражаюць гэтыя палоскі, зразумела імгненна. Свабода і незалежнасьць, дарогі, пляны ня болей, як на пару дзён, харчаваньне “праз раз” - мне жа гэта ўсё падабалася. Я сьмяялася, калі сканчаліся грошы – буду худзенькая і прыгожая! Спазьненье ў інтэрнат – прыгода, дзе сёньня заначую? Мне толькі нядаўна стала 18 і наперадзе было столькі цікавага...
А палоскі вось яны, перад вачыма. Палоскі распавядаюць, што ўжо тыдні два ўнутры мяне жыве чалавек. Агіда да ежы апошнія пару дзён не атручваньне, а таксікоз. Няпрыязь да таго, хто таксама глядзеў на палоскі і чакаў маёй рэакцыі – не таксікоз, бо яна ўжо даўно ўва мне змагаецца з павагаю.
- Я клей зварыла, ёсьць што клеіць та?
- Есьць. Толькі з койданаўцамі трэба падзяліцца. Я кахаю цябе...
-А я цябе не. Абыйдуцца, хай самі друкуюць. У колькі збіраемся?
Я хацела дзяцей. Але ня думала, што ў 18 год, на першым курсе (вучылася платна), ня маючы ніякага грамадзянства, дажываючы апошнія тыдні ў інтэрнаце, адкуль цэлы паверх высялялі ў нікуды, буду глядзець на гэтыя палоскі.
Схлушу, калі скажу, што зусім ня думала пра аборт. На некалькі імгненьняў такія думкі зьявіліся. Нават паспрабавала сабе схлусіць, што калі я забью зараз гэтага дзіценка, то ўсе будзе як раней, а потым, калі буду гатовая, то нараджу яго. І адразу зразумела, што хлушу. Ніколі ня будзе як раней. Я не павінна забіраць тое, чаго не давала. Ня мною створанае гэтае жыцьцё. Я нават ня ведала, што яно існуе, пакуль ня ўбачыла палоскі.
І я не забрала яго.
А гэтая істота, якая харчавалася маёй крывёю, цягнула кальцый з косткаў, падаравала шнар упоперак жывата і сапсавала форму грудзёў, дапамагла перамагчы майго жудаснага дзіцячага цмоха – страх адзіноты.
- Мам, як канцэрт учорашні прайшоў?
-Здорава прайшоў, мне спадабалася!
-А Маргарытка плакала.
-Ведаю, яна зь Юркам пасварылася.
-Зразумела... Бывае...
Я шчасьлівая, што магу ўдзельнічаць у жыцьці гэтага чалавека. Мне прыемна, калі ён прыслухоўваецца да маіх парадаў. Я захапляюся, калі ён кажа: “Не, я ня буду гэтага рабіць. Таму што...”. Мне сьмешна, калі ён, страшэнна фальшывячы, сьпявае: “Мама любіць тату, тата любіць маму, мяне ніхто ня любіць – стану хуліганам!”

Доўга думала, ці даваць гэты тэкст у этэр. Яшчэ больш думала, ці ставіць сюды замок...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 31 comments